Հայկական սերիալ Urishi Yntaniqy Episode 64 — Уриши ентаник 64 серия / …
페이지 정보
본문
Հայկական սերիալ Urishi Yntaniqy Episode 64 — Уриши ентаник 64 серия / Ուրիշի Ընտանիքը 64 սեզոնը օնլայն դիտում
«Urishi Yntaniqy»-ը կարող է լինել հոգեբանական ընտանեկան դրամա, որը ցույց է տալիս, թե որքան արագ “օտար” բառը կարող է դառնալ ամենամոտը, իսկ “սեփականը”՝ անծանոթ։ Պատմության առանցքում կարող է լինել մարդ, ով ինչ-որ հանգամանքների պատճառով մտնում է մեկ այլ ընտանիքի կյանք՝ որպես խնամակալ, հարազատ, նոր ամուսին/կնոջ տեղը, կամ պարզապես որպես մեկը, ում օգնության կարիքն ունեն, բայց ում ներկայությունը փոխում է տան ներսի կանոնները։ Այդ ընտանիքը դրսից կարող է թվալ հանգիստ ու կարգավորված, բայց ներսում հնարավոր է կուտակված լինեն չխոսված դժգոհություններ, հին մրցակցություններ, ժառանգության ու պատասխանատվության շուրջ վեճեր, և ամենակարևորը՝ վստահության պակաս։ Սերիալի դրամատիկ շարժիչը կարող է լինել այն, որ հերոսները ստիպված են սովորել ապրել ոչ թե դերերով՝ “լավ մայր”, “ուժեղ հայր”, “հնազանդ երեխա”, այլ իրական մարդկանց նման՝ թերություններով, վախերով ու ցանկություններով։ Նման պատմություններում հատկապես ուժեղ է այն պահը, երբ պարզ է դառնում՝ ընտանիք լինելը միայն արյունով կապ չէ, այլ ամենօրյա ընտրություն է՝ լսել, ներել, սահման դնել, և չփորձել սիրել՝ վերահսկելով։ Սերիալը կարող է դառնալ նաև ինքնության մասին պատմություն՝ երբ մարդը հասկանում է, որ երբեմն պետք է “օտարի ընտանիքի” միջով անցնես, որպեսզի վերջապես գտնես քոնը՝ թե՛ մարդկանց մեջ, թե՛ քո ներսում։
ddd
«Urishi Yntaniqy»-ը կարող է լինել հոգեբանական ընտանեկան դրամա, որը ցույց է տալիս, թե որքան արագ “օտար” բառը կարող է դառնալ ամենամոտը, իսկ “սեփականը”՝ անծանոթ։ Պատմության առանցքում կարող է լինել մարդ, ով ինչ-որ հանգամանքների պատճառով մտնում է մեկ այլ ընտանիքի կյանք՝ որպես խնամակալ, հարազատ, նոր ամուսին/կնոջ տեղը, կամ պարզապես որպես մեկը, ում օգնության կարիքն ունեն, բայց ում ներկայությունը փոխում է տան ներսի կանոնները։ Այդ ընտանիքը դրսից կարող է թվալ հանգիստ ու կարգավորված, բայց ներսում հնարավոր է կուտակված լինեն չխոսված դժգոհություններ, հին մրցակցություններ, ժառանգության ու պատասխանատվության շուրջ վեճեր, և ամենակարևորը՝ վստահության պակաս։ Սերիալի դրամատիկ շարժիչը կարող է լինել այն, որ հերոսները ստիպված են սովորել ապրել ոչ թե դերերով՝ “լավ մայր”, “ուժեղ հայր”, “հնազանդ երեխա”, այլ իրական մարդկանց նման՝ թերություններով, վախերով ու ցանկություններով։ Նման պատմություններում հատկապես ուժեղ է այն պահը, երբ պարզ է դառնում՝ ընտանիք լինելը միայն արյունով կապ չէ, այլ ամենօրյա ընտրություն է՝ լսել, ներել, սահման դնել, և չփորձել սիրել՝ վերահսկելով։ Սերիալը կարող է դառնալ նաև ինքնության մասին պատմություն՝ երբ մարդը հասկանում է, որ երբեմն պետք է “օտարի ընտանիքի” միջով անցնես, որպեսզի վերջապես գտնես քոնը՝ թե՛ մարդկանց մեջ, թե՛ քո ներսում։
